Joscha, Heike, Felix und Rafael. An Adrian Frutiger, Max Miedinger, Suzanna Lizko und Rodrigo Cavazos. An Arthur Fine (NOA), Bruno Latour („Nous n'avons jamais été moderne“) und Richard Rorty („Is natural science a natural kind?“) An D.W. Winnicott und Donald Davidson. An Kenya Hara und Kashiwa Samoto. An Helmut, Jörg, Claudi, Anna Lena und Jo. An Petra, Andreas, Markus, Frank, Ilja, Andi, Julia, Elena, Klaus, Christel, Tom und Bettina. An Arnold Schönberg und Anton Webern. An Larissa und an Andrej Tarkovskij. Natürlich an Arthur Rimbaud („N'imite pas les hommes dans leur énigmatique maladie de faire des nœuds”).
Aber vor allem und vor allen an Elisa – und ihre so charmant entwaffnende Skepsis: „Gut Papa, aber kommst du jetzt spielen?“ „Klar.“ „Schnell auch?“